Llanto
Lloro porque llueve y se me contagia el alma.
Lloro porque llorar es un canto que nos alivia.
Lloro porque te supe y ya no se de ti.
Lloro al nacer el día que aún susurra tu nombre.
Lloro para llamar al viento y contárselo.
Lloro para vaciarme y contemplar mi vacío
y contemplarme en ti y en el espacio que tu imagen ahora me ocupa.
Lloro para limpiar mi sed y no dejar nada en el tintero.
Lloro para llegar a dios y a ti y a tu divina esencia.
Lloro para olvidarte y que me completes
y acabe este dolor y te sepa ya lejos
y conformarme.
Lloro porque te quiero y no te lo dije.
jueves, 29 de enero de 2009
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
1 comentario:
Buffff....
No he plorat, però poc m'ha faltat. Que maca i tant sentiment en les paraules. M'ha agradat molt.
Publicar un comentario